Who, Ireland, Who

Vorig jaar, ergens in mei, kwam het heugelijk bericht dat The Who weer eens zou gaan optreden. Echter niet in Europa (dus ook niet in Nederland), maar alleen in het Verenigd Koningrijk en Ierland. Dus na enig overleg hebben Louise en ik toen maar besloten om eens een keertje naar Dublin te gaan (ook omdat Londen al uitverkocht was). Het optreden zou 23 november 2014 in de O2Arene zijn. Niet zo'n mooie tijd om echt vakantie te vieren, maar wel om een paar dagen Dublin te bezoeken. Dus nadat de kaartjes gekocht waren, hotel geregeld en vliegtickets geregeld.
Maar een paar weken voor het concert kreeg ik een mailtje dat het concert verplaats werd wegens "logistieke problemen". Naar wat later bleek, lag dat meer aan het concert wat "plots" in Abu Dhabi gegeven moest worden (een stuk lukratiever voor de heren, denken wij). Nu was de nieuwe datum kwa seizoen een stuk aantrekkelijker, namelijk dinsdag 23 juni, begin van de zomer. Nu kwamen de "logistieke problemen" voor ons om de hoek kijken. Hotel en vliegtuig omboeken. Hotel kon gratis geannuleerd worden, maar de nieuwe datum was iets minder goedkoop (begin hoogseizoen), maar vooruit dat is begrijpelijk. De vliegtickets omzetten was heel makkelijk, maar niet zo goedkoop als eerst leek. Maar ja, je wil ergens naar toe, dus er zat niks anders op.
Nu we begin van de zomer zouden gaan, hebben we direct besloten om er iets meer vakantie van te maken. Na enig zoekwerk een mooie wandeltocht gevonden, niet zover van Dublin, in de Wicklow Mountains. Dit kon in diverse varianten geregeld door Hillwalk Tours met bagagevervoer en B&B's. Wij hebben er voor gekozen om de zogenaamde "Challenging Hiking Tour" te doen. We zouden gaan lopen van Bunclody richting Dublin in 6 loopdagen en 1 rustdag, van Zuid naar Noord.
Nadat alles in kannen en kruiken was, kwam het bericht dat The Who ook naar Nederland zou komen, en wel op woensdag 1 juli (onze laatste wandeldag in Ierland), donderdag 2 juli vlogen we weer richting huis :-(
"Je kan niet alles hebben". Helemaal naar Ierland voor een band die ook vlakbij optreedt ;-)
Maar dat was nog niet alles: want een paar weken voor ons vertrek (20 juni) kwam Louise met de mededeling dat The Who het concert in Amsterdam met een dag verplaatst was - in plaats van woensdag 1 juli werd het donderdag 2 juli - en dat gaf ons weer de mogelijkheid om ze ook in Amsterdam te gaan zien. Er waren nog kaarten beschikbaar voor de vloer, dus die dan maar gekocht.
Nu konden we met gerust gevoel richting Ierland, met daarbij het idee dat we ons project "nieuwe vloer" een poosje met rust konden laten.

Zaterdag 20 juni gingen van huis uit met de bus naar Centraal Station Rotterdam (helaas geen rechtstreekse vlucht naar Dublin vanaf Zestienhoven), vervolgens met de trein naar Schiphol. Ruim op tijd om rustig in te checken en al wat niet meer nodig is om netjes en veilig een vliegtuig in te komen. De vlucht ging redelijk volgens planning en zo rond twee uur (middag) waren we veilig geland en met de bagage in de hand klaar om richting Dublin te wandelen. Want dat is de laatste tijd toch een van die dingen we als "afwijking" proberen te doen: wandelend van vliegveld naar onze (tijdelijke) bestemming. Toen we bij de VVV vroegen hoe we lopend het vliegveld moesten verlaten, vonden ze het een beetje vreemd - maar vooral ver om lopend te doen - nou wij niet dus. En uiteindelijk viel het best mee, nog geen elf kilometer tot het hotel (bijna hartje centrum). Resultaat hiervan was dat we, nadat we ons hadden gemeld in het hotel en de spullen in de kamer lagen, direct richting de pub schuin tegenover gingen voor een pint Guinness (en wat eten).
Daarna hadden we bijna drie volle dagen de tijd om de stad te verkennen voordat op dinsdagavond The Who zou aantreden in de 3Arena (nieuwe naam voor de O2Arena).

Zondag hebben we een stadswandeling gemaakt of zoals de Ierse VVV dat noemt een Dublin Discovery Trail genaamd Story of Dublin. Deze wandeling ligt ten Zuiden van de Liffey, waar het 'oude' Dublin is ontstaan. Op deze route kom je langs een aantal markante gebouwen en plekken die de geschiedenis van Dublin 'gemaakt' hebben.


Beetje cryptisch plaatje, maar in het echt wel leuk ;-)

's-Middags zijn we in het National Museum of Archeology geweest waar onder andere een paar heel oude gemummificeerde veenlijken te zien zijn. Daarna terug naar de andere kant van de rivier om op zoek te gaan naar Guinness in een echte pub (dus zonder toeristen). Die hebben we gevonden ergens in de buurt van Blessington Street. Ze waren daar, behalve aan de Guinness, ook aan het biljarten en paardenrace's kijken. Het was daar gezellig en zeer gemoedelijk.



Na de Guinness toch maar een hapje wezen eten, om 's-avonds in een iets meer muzikalere pub nog een afzakkertje te doen. Dat hebben dan maar in The Celt gedaan, die net om de hoek van ons hotel zat. En inderdaad live muziek en druk. Nadat we een mooi stekje hadden gevonden en er een Guinness bij hadden, was het goed toeven. En zelfs toen de band een kleine pauze nam, begonnen sommige bezoekers zelf maar liederen te gaan zingen. En dat deden ze vol overtuiging en zeker niet slecht. Een pub om te onthouden.

Zondags zijn we zwervend richting het westen gelopen. Daarbij zijn we langs de Old Jameson Distillery gekomen (wel een blik binnen geworpen, maar geen rondleiding gedaan). We zijn wel in de St. Michan's Church geweest, waar wie alweer naar lijken hebben staan kijken. Die liggen daar 'gewoon open bloot' zonder dat het rottingsproces daar vat op heeft en dat is best bijzonder. Bovendien was de gids heel aardig, geestig en zeker niet doodsaai ;-)
Vervolgens de rivier overgestoken om iets meer zuidelijk langs de Guinness brouwerij naar de Kilmainham Gaol te gaan bezichtingen en een rondleiding te doen. Zeer indrukwekkend en schrijnend in de geschiedenis van Ierland.
Na de lunch kwamen we op weg naar St. Stephen Green langs de spiksplinternieuwe Teeling Distillery, die nog maar amper in gebruik was. Na St. Stephen Green wederom op zoek naar een niet allerdaagse pub. En deze keer een ander soort volkspub, eentje meer voor bankiers en managers. Statig en wat minder rommelig, maar ook leuk. En de Guinness smaakte daar ook goed. Na het avondeten zijn we een stukje naar het noordwesten gegaan, langs het Croke Park Stadium. Daar vinden de meeste grote popconcerten plaats en ook Hurling en Gaelic Football. Helaas mochten we geen blik in het stadion werpen, omdat er werkzaamheden waren. Daarna zijn we in een pub aan Summerhill beland.

Dinsdag was het mooi weer, dus we dachten om een poging tot zwemmen te doen in het plaatsje Sandycove. Daar was een mooi klein strandje hadden we begrepen. Met de trein zou het ongeveer een half uurtje zijn. Dus wij op weg naar Connelly Station, wat dat was het dichtstbijzijnde treinstation op ongeveer tien minuten wandelen. Echter om de ingang te vinden had nogal wat voeten (en een omweg) in aarde. Na er bijna compleet rondom gelopen te zijn, kregen we hulp van een Dublinse die ons de ingang aanwees (en daar stond niks bij, dat het een station betrof). Maar eenmaal in Sandycove aangekomen, konden we een duik in de Ierse Zee doen, want voor echt zwemmen was het best fris (watertemperatuur was zo rond de 13 graden volgens de plaatselijke 'zwemmers'.

Daarna nog in het James Joyce Tower & Museum geweest, waar je bovenop een mooi uitzicht heb over de kust en Sandycove.
Tegen het einde van de middag terug naar Dublin, zwemspullen in het hotel gedropt. Op zoek naar een snelle hap, dat werd een pizza, om rustig aan richting de 3Arena te banjeren. Want daar was het optreden van The Who (en ook de oorzaak van de reis naar Ierland).
De playlist van het optreden is te bekijken via deze link. Het optreden van de 'oude mannen' was dik in orde, al was het wel jammer dat de zittende Ieren slecht uit hun stoel kwamen (ook wij hadden zitplaatsen en werden door de Ieren weer terug in onze stoel gemaand). Maar hoe dan ook, het was zeker de reis naar Dublin waard !!!

Woensdag gingen weer een beetje echt op reis met de bus naar Bunclody. Vertrekpunt was wederom Station Connelly, maar nu wisten we wel hoe we er moesten komen en hoe laat (net na enen) de bus vertrok. Ruim op tijd waren we aanwezig om uit te zoeken waar de bushalte precies was. Kaartje vooraf kopen was niet mogelijk, maar dan kon gewoon bij de buschauffeur. De bus zat niet echt vol, om het zo maar te zeggen, al met al 4 passagiers. Na ongeveer twee uurtjes rijden, kwamen we op de overstapplaats Tullow. Vanaf daar werden we met een soort streekbus naar Bunclody gebracht. Onze B&B was ongeveer 500m lopen vanaf de bushalte/marktplein.

De volgende morgen (donderdag 25 juni) werden we door Kevin van de B&B naar het startpunt van de Wicklow Way in Clonegal gebracht. Vanaf daar gingen we op pad naar Shillelagh, een klein dorpje in het zuiden van de County Wicklow. Op papier een niet zo moeilijke route van zo'n 20 kilometer en bij elke bocht een route-aanwijzer. Op één afslag na, en daar gingen we zonder erg 'gewoon' rechtdoor. Dat rechtdoor bleek een rondje te worden en na twee rondje viel eindelijk het kwartje dat we verkeerd aan het lopen waren. Snel de beschrijving en de kaart erbij. En jawel, we hadden niet rechtdoor, maar linksaf moeten gaan. Toen maar besloten om een alternatieve route te doen, om zodoende weer zo snel mogelijk op het 'rechte pad' te komen. Al met al toch een mooie wandeling die, door onze eigen fout, een dikke 5 kilometer meer was dan gepland.

Dag twee van de wandeling wederom naar het begin van de route gebracht (dat scheelde toch weer zo'n 2 kilometer lopen). We gingen wederom met goed wandelweer op pad en liepen door een mooi, licht glooiend landschap richting Tinahely. Bijna halverwege was er een 'wereldberoemde' pub waar we een Guinness konden scoren, al moesten we daar wel even voor wachten (dat was niet zo erg want konden we mooi ons lunchpakket verorberen). Deze pub was in de weide omgeving bekend onder de naam 'the dying cow' en heet officieel Tallon's pub.

Verder een berg dieren gezien, maar de meesten waren gewoon schapen en koeien. Echter ik heb toch nog een hert op de foto kunnen zetten (hoogtepuntje).

Na zo'n 17 kilometer arriveerde we bij onze slaapplaats, ongeveer twee kilometer voor Tinahely. Vanuit het raam hadden we een mooi uitzicht op een heuvel met veel schaapjes (dus goed voor het slapen ;-).

De volgende dag (3e) vertrokken we verder naar het noorden. Alleen deze keer geen dorpje in de buurt van het eindpunt 'Iron Bridge' een brug over de rivier Ow. Wederom mooi glooiend landschap en goed wandelweer. Weinig bebouwing, maar net over de helft (11 van de 21 kilometer) een mooi plekje gevonden om de lunch te nuttigen.

Bijna zeshonderd meter 'geklommen' en ook weer 'gedaald' toen we bij de Iron Bridge aankwamen. Vervolgens een poosje wachten op onze B&B-eigenaar, die ons vanuit Aughrim kwam ophalen

 

's-Morgens (dag 4) weer bij diezelfde brug afgezet om de weg te vervolgen naar Laragh. Het landschap werd van glooiend toch meer heuvelachtig en aan het eind van de dag hadden we meer als duizend hoogtemeters gemaakt (en ook laagtemeters). Net als de voorgaande dagen weinig bebouwing en mooie uitzichten. Een geweldig mooi landschap om doorheen te wandelen. Na ongeveer 12,5 kilometer een uitspanning om een hapje te doen. Daarna via een soort pad van planken (om de ondergrond te beschermen) door een drassige gebied gewandeld.

 

Kort daarna waren we halverwege de Wicklow Way aangekomen.

Via nog meer plankpadjes kwamen we lieverlee bij ons hoogste punt van de dag (ruim 600m). Waar ze een bergtop afgevlakt hadden ;-)

Kort daarna zagen we Glendalough Upper Lake en een beetje verderop Glendalough Lower Lake.

En na een mooie afdaling waren we na zo'n dikke 26 kilometer bij onze B&B in Laragh.

De vijfde dag hadden we vooraf gekozen als rustdag omdat er in de omgeving van Glendalough (bij Laragh) best veel te zien en te doen zou zijn. En dat klopte wel (zie hieronder de foto's).

Round Tower

St. Kevin's Kitchen

Grafsteen

Glendalouch Upper Lake

Round Tower

Zwemmen in Glendalough Upper Lake

Nog steeds lekker die Guinness !

Poitín - maar dan legaal

Na een dag goed rusten en bijtanken (eten en drinken) kwam er toch weer een dag van wandelen.
De weg vervolgend van Laragh naar een parkeerplaats (ophaalservice) bij Enniskerry. Dit zou de langste dag worden, maar zeker niet de saaiste. De heuvels gingen steeds meer op bergen lijken (wel niet erg hoog, maar in Nederland hebben we ze niet). Al met al zo'n dikke dertig kilometer wandelen door een heel mooi gebeid is zeker geen straf. Enig minpuntje is wellicht dat er geen uitspanningen op de route liggen, maar dat is zeker bij mooi weer - en dat was het - geen probleem.

Hoogste punt van de Wicklow Way (ongeveer 675m)

Toch geen makkelijke taal dat Oud-Iers

Soms moet je ergens overheen klimmen

Mag je hier niet waterfietsen ?

Is dat de zee ? ? ?

Gedenksteen voor de "ontdekker" van de Wicklow Way

Een stevige bries !

Inderdaad de zee ! ! !

Geen leeuwen en beren op ons pad, maar schapen.

De laatste dag wandelde we ongeveer een halve marathon richting Dublin (al zag je de stad pas een kleine vijf kilometer voor het einde). Het is en blijft saai om te schrijven, maar weer geweldig wandelweer en een hele mooie natuur. Echter na zo'n zes uur wandelen zit het er op en zijn we in het  Marlaypark beland. En dan zit er een goeie wandelweek op in een geweldig Ierland. Wellicht voor herhaling vatbaar: lopend of op de fiets !

De laatste 'berg' voor Dublin

Een oude Romeinse weg ? ? ?

 Donderdag 2 juli 2015: vanaf de laatste B&B met de bus naar het vliegveld. En al duurde de busreis redelijk lang, het was wel een leuke reis. Niet met een toeristenbus, maar met een gewone bus de stad Dublin nog eenmaal bezichtigen (een stad om nog eens naar terug te gaan). Maar langer blijven was geen optie, zeker deze keer niet. Want 's-avonds moesten we op tijd in de ZiggoDome zijn, om als klapper van de vakantie de mannen van The Who nog een keer te zien en horen spelen. En dat vonden we allebei beter dan in Dublin, al had dat er misschien mee te maken dat we deze keer niet zaten te luisteren, maar stonden. Daardoor konden we lekker mee bewegen op de muziek. Voor degene die nog nieuwsgierig zijn naar de playlist (via deze link is die te zien).
En zo kwam er een eind aan ons bezoek aan The Who en Ierland.

Augustus 2012

• De eerste augustus mosselen wezen eten in Vlissingen (de eerste van het seizoen). In “ons” vaste restaurant Solskin op de boulevard. Samen met Louise’s broer Ko. Ze waren weer lekker, en het was een gezellig etentje.
•  Vrijdag 3 tot en met zondag 5 augustus twee fietstochten gedaan. Vrijdag beide racefietsen (van Louise en mezelf) inpakken en inladen in de auto (van Pa). Bagage mee voor twee overnachtingen in twee verschillende plaatsen. Allereerst richting Ardennen voor de eerste toertocht: de Sean Kelly Classic. Op weg naar ons hotel (Saint-Martin) in het dorpje Courtil, zijn we de startspullen wezen ophalen bij Baraque de Fraiture. Dat was zo rond vijf uur, daarna dus naar ons hotel, zo’n 15 kilometer verderop. Het hotel was uit natuursteen opgetrokken en had een mooie tuin, waar we, na ons gemeld te hebben, een plaatselijk lekker bier , genaamd Lupulus, hebben gedronken. Na het bier en de maaltijd toch redelijk op tijd naar bed, om de andere dag een beetje uitgerust aan de tocht te kunnen beginnen. Zaterdagmorgen redelijk op tijd uit bed om na het ontbijt richting Baraque de Fraiture te rijden. Daar was voldoende parkeergelegenheid en konden daardoor op een mooie tijd vertrekken, zo kwart voor negen. Na een tocht van ruim 150km kwamen we tegen vijf weer terug. De route is hier tezien, met alle hobbels en dergelijke. Daarna naar Sittard om zondag de “Dood of de Gladiolen” te rijden. Deze tocht was een stuk rustiger (kwa deelnemers) dan de Sean Kelly Classic en daarom een stuk fijner om te rijden. Onderweg bij de verversingspost water uit de plaatselijke bron gekregen en verder wat een fietser zo tussendoor nodig heeft. De sportdrank was op toen wij kwamen, maar dat werd ons zelfs nabezorgd. Wat een service! Ook de route was heel bijzonder en na wij na afloop begrepen, zocht de parcoursbouwer elk jaar weer naar “nieuwe” heuveltjes. Bij de finish namen wij dankbaar de gladiolen in ontvangst en hebben nog even zitten nagenieten op een terras bij de finish.
• Dinsdag 7 Feyenoord - Dinamo Kiev . . . 0-1. De uitslag zegt voldoende, dus daar wou ik het dan ook bij laten.
• Woensdag 8 ZOOmeravond Blijdorp, dat blijft altijd leuk om ’s-avonds in de dierentuin rond te lopen.
• Maandag 13 de film Moonrise Kingdome in Cinerama gezien met collega Kim. Hele leuke, beetje vreemde film over jeugdliefde.
• Donderdag 16 de Seuterloop in ’s-Gravendeel gelopen. Pittige wedstrijd over 10km, maar wederom tot een goed einde gebracht.
• Zaterdag 18 De Triathlon Binnenmaas getracht te volbrengen, echter door het warme weer is dit niet gelukt. Het zwemmen ging nog redelijk, maar tijdens het fietsen werd de warmte mij teveel en ging het kaarsje langzaam uit. Louise haalde mij na ruim driekwart van het fietsen in. Daarna nog een poging gedaan om te gaan lopen, maar na één heen en weertje van 2 ½ km toch maar gestopt. Bij Louise ging het een stuk beter en die volbracht het dus wel.
• Zaterdag 18 Feyenoord - Heerenveen . . . 1-1
• Woensdag 22 bij Leonard Cohen in het Olympisch Stadion van Amsterdam geweest. Wat een geweldig concert!!!
• Donderdag 23 Feyenoord - Sparta Praag . . . 2-2
• Zondag 26 Vlissingse BruggenRace over 2500m gezwommen. Dit was in het kanaal van Walcheren. Start vanaf Souburg en finish in Het Dok in Vlissingen. Ik redde het net binnen het uur, en dat is niet slecht voor mij als “niet-zwemmer”.
• Woensdag 29 was een druk dagje. Eerst naar de tandarts (controle). Daarna met mijn vader naar het Maasstadziekenhuis (voorcontrole voor de operatie van zijn schouder) en vervolgens naar Vlissingen om met de ZeeZwemRace mee te doen. Louise was daar met Ralph, clubgenoot van RA, al met de trein naartoe. Ik zou daar de zeemijl gaan proberen, terwijl Louise en Ralph voor de kilometer gingen. Dankzij de stevige tegenwind heb ik het niet volbracht. Na een half uur zwemmen kwam ik niet meer vooruit en ben toen maar naar de kant gezwommen. Louise kreeg een kwal in haar gezicht en vond het toen ook beter om te stoppen. Alleen Ralph heeft het van ons drieën volgehouden.

juli 2012

7e – Ekiden bij PAC als team van "B-atleten weggroep" van Rotterdam Atletiek met Marina, Nienke en Teun die 5 kilometer deden. Ralph en ik die 10 kilometer mochten lopen. En het slotstuk van 7,2 kilometer kwam voor rekening van Ruud. We (RAkiden) zijn als 7^e geëindigd bij de mix-teams. Was een mooie happening die zeker voor herhaling vatbaar is. Mede omdat het weer mee zat, want tussen al die regen van de laatste tijd was deze dag zonnig en op tien spettertjes na droog.

9e – Met Philip naar The Amazing Spiderman in Delft geweest. Mooie effecten in 3D, echter toch een beetje te veel amerikaans high-school. Vorige deel zat dan toch iets beter in elkaar (kwa diepgang in het verhaal).

11e – Met Louise naar Diergaarde Blijdorp geweest. Speciale avondopenstelling voor abonnementhouders (ZOOmeravond). Als extra een mooie vogelshow gezien.

18e – Naar een concert van Paul Simon (wegens 25 jaar Graceland) in ZiggoDome (eerste keer in die zaal voor mij/ons) wederom met Louise geweest. Paul kwam een beetje stroef op gang, de afrikanen zorgde voor de juiste vonk.

Het geluid op de zaalvloer was goed, alleen kwam het voor het gevoel van boven (boxen hingen boven het podium). Mooi stereo, waardoor het volgens ons op de tribunes wel wat minder zou moeten klinken (waarschijnlijk valt er daar toch één kant van het geluid een beetje weg). Helaas was het zich zeer slecht, de zaal is te lang, en als je niet vooraan staat en geen twee meter lang ben zie je eigenlijk niets (behalve die enkele beelden van het scherm boven het podium). Wanneer richten ze een concertzaal zo in dat ook kleinere mensen op de staanplaatsen wat kunnen zien ? Mooi voorbeeld van goede popzaal kwa zicht is 013 in Tilburg !

25e – Ook met Louise naar de oefenwedstrijd van Feyenoord tegen Mallorca wezen kijken. Feyenoord voetbalde best aardig, echter het heeft duidelijk een spitsenprobleem. Verder was het een aardig pot voetbal (0-0).

26e –  Alweer met Louise (het houdt niet op) op de fiets naar Wateringen geweest om daar de jaarlijkse wielerronde te aanschouwen. De profs maakten er weer een mooie wedstrijd van. De winnaar was Laurens ten Dam voor Ivan Basso en Karsten Kroon.

30e – En met Philip naar The Dark Knight Rises (Batman) in Cinerama Rotterdam wezen kijken. Een “mooie” film als je van Batman hou. Paste mooi in de trilogie van regisseur Nolan. Er zaten genoeg verrassende momenten in het verhaal (al was natuurlijk duidelijk dat “goed van kwaad” ging winnen.


Het sportieve scorebord van deze maand:

• Zwemmen: 3x in De Schie - totale afstand ongeveer tweeeneenhalve kilometer
• Fietsen (zonder woon-werk) : vijfenveertig kilometer
• Lopen (een wedstrijd (10km), verder alleen trainingen): ruim honderdvijftig kilometer
• Verbruik: ruim vijfduizendachthonderd Kcal  (ruim 8 zakken friet van 200 gram, maar wel zonder mayo)

Natourcriterium Wateringen

De Tour is voorbij, en de criteriums in volle gang.
Gisteren streek het circus neer in Wateringen. Voordeel van Wateringen is dat het (mooie hollandse gedachte) gratis is. Dus je kunt je nooit bekocht voelen.
De omlijsting in Wateringen is vooral kermis en "koek en zopie". En dan moet "koek en zopie" vertaald worden naar: friet en bier. En dat wordt goed en veel genuttigd (is wellicht goed voor het criterium, want hoogstwaarschijnlijk zijn de eet- en drinktenten de grootste sponsoren).
Maar als je een beetje verder van het kermisplein en start/finishstraat af gaat staan is er volop te genieten van de koers. En ook al heeft het er soms schijn van dat de koers vooraf geregeld is, wordt er echt wel hard gefietst.
Nu hadden wij vooraf het idee dat het criterium wel gewonnen zou worden door Alessandro Petacchi, tenslotte Groene Trui-winnaar. En samen met z'n "knecht" Danilo Hondo niet van Hollandse bodem.
Maar deze vlieger ging dus niet op, de "Hollanders" hielden daar toch een andere gedachte op na. De Hollanders werden vooral vertegenwoordigd door, hoe kan het ook anders, RABO-renners. Maar er waren ook renners van Garmin, Milram, BMC, Slik-Shimano en Vacansoleil. Daarnaast ook nog renners van de Rabo-opleidingsploeg en van Van Vliet EBH Elshof.
Er waren (zover ik weet) 2 renners aan hun laatste seizoen bezig: Servais Knaven en Koos Moerenhout. Nu wilde het toeval dat Koos, ondanks dat die de dag ervoor ziek was, het criterium won. Hij was een paar ronden voor het einde uit het peleton ontsnapt. Nummer 2 werd Martijn Maaskant en Petacchi won de sprint om de derde plaats.
Daarna zijn wij op een gewone stadsfiets weer naar huis gefietst. Toch ook zo'n 20km (enkele reis).

Speciaal voor Koen de Kort, die ik via twitterbericht had beloofd hem te komen toejuichen, het bewijs dat ik hem daar gezien heb.

Tour, Tour, Tour . . . de France

Zo de rust is weer terug in Rotterdam. Het peloton is eergisteren onder grote belangstelling vertrokken richting Frankrijk (via België). Nu was het niet heel de week druk met renners, maar toch nam de Tour voor ons (Louise en ik) de hele afgelopen week in beslag.
Het begon maandag in het Nieuwe Luxor waar de "Muur on Tour" werd opgevoerd. Met een keur aan gasten, te veel om allemaal te noemen. Serieuze momenten werden afgewisseld met komische en muzikale noten. Ook werd het beroemde "petje op, petje af" gespeeld, maar nu met vijftienhonderd wielerfans.
Dinsdag was dan wel een wielerrustdag, maar op sportgebied zorgde het Nederlands voetbalelftal voor een prettige afwisseling.
Woensdagavond ging het wielerfeest weer verder met de TV-opname van "Het Grote Tourspel" (uitzending was donderdagavond). De opnames waren dicht bij ons huis, op zo'n vier kilometer, in de Schiecentrale (voormalige energiecentrale van Rotterdam). Het was mooi en interessant om te zien hoe het resultaat en dag later op TV zou komen, en dat viel niet tegen. Er is maar heel weinig geknipt uit het "origineel", al waren die wel erg leuk om mee te maken (niet om uit te zenden).
Donderdag hebben de "officiële" toertocht van de Grand Depart Rotterdam gefietst. De langste afstand ging door het voor ons, maar vooral voor mij, zeer bekende Hoeksche Waard. Bijkomend voordeel daarvan was dat we een mooie pauzeplek halverwege hadden. In Numansdorp hadden we die "gewoon" bij mijn vader, waar het lekker rustig was. Hij woont ongeveer 500m buiten de route (die je via deze link kan bekijken). Daarna verder buitenom terug via de Heinenoordtunnel naar het Zuiderpark.
's-Avonds nog naar de ploegenpresentatie wezen kijken, die duurde voor het mooie te lang. De ploegen kwamen vanaf het Nieuwe Luxor over de Erasmusbrug naar het Willemsplein (op zich wel mooi), maar pauzes ertussen waren gewoon te lang.
Vrijdag was de trainingsdag op het parcours van de tijdrit. Dat leverde mooie plaatjes op, vooral omdat ik op het Wilhelminaplein (bij het Nieuwe Luxor) tussen de splitsing stond. Dus vanaf Zuid gingen ze de Erasmusbrug op en kwamen via de Willemsbrug weer terug richting "start en finish". Het was toen schitterend weer en gaaf om te zien hoe sommige wielrenners zich heel serieus aan het voorbereiden waren voor de tijdrit, terwijl voor sommige het maar "gewoon" inrijden was. Na de officiële training waren er nog diverse wedstrijden. We hebben nog een stukje van de journalisten gezien. Daar bleef het bij, want 's-middags stond de ook belangrijke voetbalwedstrijd Nederland-Brazilië op het programma (en dat was ook leuk, vooral het resultaat).
Zaterdag was de grote dag. Er stonden twee belangrijke dingen op ons programma. Ten eerste moest en zou Louise een poging doen om haar "grote geheime liefde" te ontmoeten, en dat dat gelukt is kunnen jullie lezen op haar blog "vrouw kijkt tour". Daarna hebben de renners echt aan het werk gezien en ook dat was ondanks de regen een machtig gezicht.
Zondag werd onze tourweek afgesloten met de "showrit" van de renners door de stad. We zijn op twee plekken wezen kijken, bij de "1e start" aan de Westerkade waar ook alle bussen verzameld waren. En later op de Erasmusbrug waar de "officieuze start" was. De menigte vergaapte zich aan al het moois wat daar voorbij kwam en wij ook.
Hiermee werd een mooie drukke tourweek afgesloten. De rest volgen we weer gewoon via de TV.

Giro (foto)

Dat de Giro 'd Italia in Nederland is geweest, zal de meeste mensen niet zijn ontgaan. Zo ook bij mij niet, zoals jullie hebben kunnen lezen.
Toch na bijna twee weken komt er nog een staartje "peleton" voorbij. Op de plaatselijke website "OnsOverschie" stond er een oproep om foto's van de Giro in te sturen. Zover ik kan nagaan heeft er een peleton mensen aan meegedaan. Helaas was dat peleton uitgedund tot één. Alleen ik dus. Die ene foto die ik ingezonden heb, is nu wel mooi foto van de week geworden.
Dus als jullie die willen zien, klikt dan op deze link en zie week 20.

Giro 'd Italia

Onder een mooie blauw bewolkte lucht met een zonnetje, hoe is het mogelijk, en met een hele frisse noorderwind, passeerde net na enen het peleton vanuit Amsterdam richting Middelburg.
Er waren drie koplopers, waarvan de belangrijkste, voor ons Nederlanders, Tom Stamsnijder, was.
Het is en blijft een machtig mooi gezicht hoe zo'n peleton van bijna 200 renners voorbij flitst. En dan reden ze niet eens voluit, want ze hadden er nog geen zeventig kilometer van de tweehonderdvierentwintig opzitten.
Fraai om te zien hoe de BMC-ploeg de "roze-trui", Cadel Evans, schijnbaar gemakkelijk over het parcours loodste.


Of dat de laatste kilometers nog zo zal zijn, valt te bezien. Want ook Vlissingen en Middelburg hebben "mooie"wegversmallingen. Op naar de TV, dus !

Stukje Giro, maar nu echt met RTFC Delft

Gisteren was het dan zover. Met RTFC Delft een gedeelte van de Giro-etappe (die vandaag verreden wordt) gevolgd. Niet geheel over het echte parcours, maar wel zoveel mogelijk. Er waren wat stukken bij, die voor ons "gewone stervelingen" niet toegankelijk zijn. En dat moet je ook niet willen, want om op zondagmorgen over de snelweg door de Beneluxtunnel te fietsen is niet echt verstandig. Ook zitten er vandaag wat stukjes tussen die de "echte mannen" tegen de gebruikelijke rijrichting doen (is dus ook niet voor ons weggelegd). Maar al met al toch best wel veel kilometers over en/of vlak naast het giro-parcours gefietst. Tot onze koffiestop in Hellevoetssluis hebben we zo'n 50 kilometer "giro" gedaan. Toen zat het er voor ons op, nou ja, de "giro" dan.
Gelukkig hadden we woensdagavond al het café ingelicht dat we vlak voor de normale openingstijd met een clubje fietsers zouden arriveren. Dus er was op koffie met appelgebak gerekend. Alhoewel er toch wat "erg frisse" exemplaren tussen zaten. Misschien had de kroegbaas niet echt gedacht dat we met een mannetje (en ook 3 vrouwen) of twintig zouden komen. Ook jammer was voor ons dat ons "vaste stekkie" op het pleintje in Hellevoet  er niet meer is. Dit "stekkie" was een banketbakkerij annex koffiehuis, waar ze heel bijzondere en lekkere appeltaartjes hadden, mooi rond en goed van smaak. Helaas verkocht en nu in de verbouwing. Dit bezorgd de club wel wat twijfel of we de volgende keer weer bij deze kroeg moeten koffie doen, mijn gevoel zeg "nee". Want ik vind dat je het als uitbater van een café niet kan maken om licht bevroren appelgebak te serveren, vooral niet als je van tevoren bent ingelicht.
Maar oke, het was deze keer niet anders. Na de koffiestop zijn we via de westkant van Voorne richting de pont van Rozenburg-Maassluis gefietst. Ondanks het niet al te hoge tempo (gemiddeld net onder de 25 km/u), bleef de groep mooi bij elkaar, en waren we toch ruim voor het tv-verslag van de giro-etappe weer thuis.
Straks op de Doenkadebrug maar eens zien hoe snel "echte wielrenners" voorbij flitsen. Hopelijk lukt het om er een paar mooie foto's van te maken.

GIRO met RTFC Delft (voorbeschouwing)

Wat te doen als je voor je fietsclub een tocht wil uitzetten. De uitkomst daarvoor heet tegenwoordig GPS. Nu hadden we die niet persé nodig (maar we hebben hem wel gebruikt - zie onder), want de tocht die we gaan doen is eigenlijk zo van internet af te plukken, nou ja, voor "onze helft" dan.
Zondag 9 mei 2010 willen we met de fietsclub een gedeelte van de Giro-etappe "Amsterdam-Middelburg" rijden. En de fietsclub, RTFC Delft '73, u raadt het al gevestigd is in Delft, vond het ook wel een aardig idee om deze etappe een stuk "voor te rijden". De route schraapt Delft en dus daar wordt de route dan ook opgepakt. Op de hoek van de Delfgauwseweg en de Rijksstraatweg (parallel aan de A13) tot aan onze koffiestop in Hellevoetssluis proberen we zoveel mogelijk die weg te volgen. Dat gaat ons niet helemaal lukken, want er zijn wat momenten waar de "giro" op wegen gaan rijden die je als fietser niet op mag. Er zitten zelfs stukken bij waar de "giro" tegen de rijrichting ingaat, en dat is iets dat wil je de argeloze automobilist op zondag niet aandoen (ook jezelf niet). Ons ritje wordt ook een stuk korter dan wat de profs gaan doen, wij volgen ze voor bijna 50 km. Dan stoppen we even voor een welverdiende "koffie met".
Afgelopen zaterdag hebben Louise en ik alvast proefgereden, maar dan op de stadfiets. Hierdoor konden net iets makkelijker en rustiger de alternatieve stukken voor ons uitkienen. En dat is goed gelukt, we hadden een paar lastige puntjes na de Beneluxtunnel en in Spijkenisse. Na de tunnel gaan de renners een stukje tegen het verkeer in totdat ze een viaduct over de A15 moeten (was dus even zoeken welk viaduct dat was, maar is gelukt) En in Spijkenisse hebben ze best wel veel straatnaambordjes, maar helaas niet op elke kruising en soms alleen zichtbaar voor met de auto. In Spijkenisse gaan ze er kennelijk vanuit dat fietser nooit naar de juiste richting straat hoeven te zoeken. Na Spijkenisse wordt het voor de rustige fietser ook een stuk aantrekkelijker, mooi polderlandschap en geen verkeerslichten. In Hellevoetssluis zijn we op de Amnesty Internationallaan linksaf de Rijksstraatweg op gegaan richting koffiestop.
De etappe gaat "gewoon" verder via de Haringvlietdam, Goeree-Overflakkee en de Brouwersdam , Zeeland in richting Middelburg.
Hoe wij terug naar huis gaan rijden is nog niet helemaal duidelijk, woensdagmiddag gaat een clubgenoot dit samen met mij verder bekijken.
Hopelijk is het zondag net zulk mooi weer als dat wij zaterdag hadden, toen was het droog en de koffie is op het terras genuttigd !

Heen en weer

Afgelopen weekend weer eens serieus op de fiets gezeten. Al was het een behoorlijke afstand, zowel zaterdag als zondag dik 100 km, toch niet per racefiets. Die mocht nog even binnen blijven. Want vanwege geplande overnachting in Alkmaar hadden we wat extra spullen bij ons, daarom op de "gewone" woon-werk-fiets.
Nu is dat ook goed te doen, tenslotte heb ik met die fiets ook door Spanje en door Corsica en Sardinië gefietst, maar na zo'n tijd niet meer zo'n end gefietst te hebben was toch een hele onderneming.

De weergoden waren behoorlijk goed voor ons, de temperaturen waren mooi om te fietsen (al was de zondag niet zo mooi als voorspeld was). We hebben welgeteld 5 druppels regen gehad, dus daarover klagen we ook niet. Het jammere was wel (ja ja, een echte hollander heeft altijd wat te mekkeren) dat we beide dagen tegenwind hadden. Zaterdag was het een beetje O-N-O, en toen waren we op weg naar noordelijke oorden. Zondag was de wind lichtelijk W-Z-W en waren we dus op weg naar huis, wat zuidelijk van Alkmaar licht. Al met al hebben beide fietstochten goed doorstaan en zat er weinig verschil in de gemiddelde snelheid.

We hebben mooi kunnen genieten van de bollenvelden die mooi in bloei stonden en vooral de hyacinten geurde lekker. Langs de Haarlemmertrekvaart stond een enorme stoet campers, die vanuit heel Europa gekomen waren om de bloeiende bollen te aanschouwen. Onderweg allebei de keren lekker koffie met een goeie punt genuttigd, dus ook het fietsvoer was dik in orde.

Hieronder de beide routes en aan jullie om de verschillen te vinden. Succes !

Ladies & Gentlemenrit - zondag 11 oktober 2009

Afgelopen zondag samen met Louise weer meegedaan aan de “Ladies & Gentlemenrit” van de “Hoekse Renners”. Dit is voor ons zo’n beetje verworden tot onze “koppelkoers”, want wij hebben elkaar leren kennen tijdens een Cyclo-Sportief van de Hoekse Renners (alleen deze wordt niet meer verreden).
Dit was voor ons de 5e keer dat we meededen en ondanks de weersvoorspellingen was het wederom droog. Alleen stond er nu wel wat meer wind vergelijken met de vorige keren.
We hadden nu het geluk dat we de auto van mijn vader nog voor de deur hadden staan, met een fietsdrager op dak, dus we zijn met de auto naar de Hoekse Renners gereden.
We mochten als 2e van start om 12:02, en na een grote en een kleine ronde kwamen we 37 minuten later binnen. De tijd was niet bijzonder (we hadden een paar hectische weken achter de rug) maar we waren best tevreden.
Na afloop was het zoals gewoonlijk weer gezellig. Deze keer hebben we ook uitgebreid kunnen praten met onze “koppelaar”. Deze meneer had (een paar jaar terug) Louise na afloop van de Cyclo-Sportief in Zuid-Beijerland aan haar mijn emailadres doorgegeven, waardoor door haar mailtje aan mij iets moois tot stand is gekomen.
Voldaan en met de 10e plek in onze categorie (en een prijs uit de verloting) zijn we huiswaarts gekeerd.

Voor meer info over de Hoekse Renners zie: http://www.rtcdehoekserenners.nl/

Huis > Kantoor > Huis

Zoals zoveel mensen reis ik (bijna) iedere werkdag naar kantoor. Op zich niks bijzonders. Maar toch, ik doe dat vrijwel altijd per fiets. Dat wil natuurlijk nog niet alles zeggen, maar sinds januari ben ik gedetacheerd bij de gemeente Rozenburg (ik werk “officieel” bij de gemeente Rotterdam en fietste toen naar Blaak 16) en daardoor is de afstand iets groter geworden. De enkele reis is nu ruim 23 km. Nu heb ik wel de mogelijkheid dit een stuk in te korten, maar dan moet ik met de pont bij Maassluis naar Rozenburg. Deze vaart eigenlijk wel regelmatig, maar als het tegen zit kan de wachttijd toch nog 10 minuten duren en dat vind ik niet echt prettig. Hierdoor maakt het qua reistijd niet veel uit of ik nu via de pont ga of via de Beneluxtunnel.

Als ik via de tunnel ga krijg ik wel te maken met 2 bruggen die wel eens openstaan (of dicht, het is maar hoe je het noemt). Nu lijkt de Hogebrug (500m vanaf thuis) niet zo bijzonder, maar er varen best nog wel veel boten door de Delfshavense Schie richting Delft of andersom. Dus zo van tijd tot tijd mag ik daar dan voor wachten (dit is meestal niet meer dan 2 minuten). Een andere brug die ik oversteek is de Botlekbrug, deze is een stuk groter, maar ook daar komen weleens boten onderdoor waarvoor het wegdek omhoog moet. Hier is de wachttijd dan soms wel zo’n 5 minuten, maar dat wordt soms weer goed gemaakt door het bijzondere schip wat er onderdoor vaart. Al met al duurt de gemiddelde reis net geen uur.
Met het openbaar vervoer is het eerder langer dan korter, en mocht een auto een optie zijn (echter die is er niet) dan staat er toch zeer regelmatig een pittige file rondom de Beneluxtunnel.
Weertechnisch valt het ook meestal wel mee, in ieder geval qua regen, al waait het natuurlijk altijd in Nederland. Er schijnt iemand te zijn die bijhoudt hoeveel keer hij wel en/of niet regen op z’n kop krijgt en dat valt reuze mee (oftewel: het is veel meer droog dan nat). Zie: "het regent bijna nooit"
En voor degene die willen weten hoe mijn fietsroute loopt, zie het bijgevoegde plattegrondje.

Fietstocht met RTFC Delft, zondag 23 augustus 2009

Vorige week zondag ook maar weer eens de fiets gepakt en naar Delft gereden om van daaruit een tocht met de club te maken.
Omdat er wat mensen (waar onder ook ik) toch een beetje op tijd weer thuis (of elders) wilde zijn, werd het een redelijk eenvoudige tocht (heen en weertje) naar Oudewater.
Het was goed fietsweer, echter er waren nog wat clubgenoten met vakantie. Zodoende vertrokken wij met z'n negenen richting Oudewater. Daar een lekker bakje koffie met een goede appelpunt genuttigd. Vervolgens over bijna dezelfde route weer terug, alleen Louise en ik bogen iets eerder af om rechtstreek naar huis te gaan.
De gereden afstand was toen bijna 104 km.

Enecotour 2009

Afgelopen dinsdag naar de proloog van de Enecotour 2009 wezen kijken.
Opkomst van het publiek was ondanks het mooie weer aan de lage kant.
Er werd op het Ahoy-terrein gestart en gefinisht, het rondje van 4,4 km ging rondom het Zuiderpark.
Ik heb bijna alle renners op de foto kunnen zetten (de een wat scherper dan de ander).
Ook de geheime vlam van mijn vrouw was er (zie foto).
Ik vond het mooi om erbij te zijn en ik weet bijna zeker dat het volgend jaar niet zo makkelijk zal worden om zo dichtbij te komen.