Voorbereiding Kustmarathons

Ik ga proberen het blog weer eens wat nieuw leven in te blazen.
Nu eens niet over iets wat ik al gedaan heb, maar de voorbereiding tot iets.
Of dat wat gaat worden is een beetje afwachten, maar een poging is nooit weg.

De voorbereiding betreft de 'Kustmarathon', waarover mijn laatste blog-posting ging.
Maar dit jaar gaat dat allemaal anders worden - zei hij stoer.
Dit jaar is er een dubbel programma:
zaterdag 1 oktober - De 'echte' marathon - hardlopen dus.
zondag 2 oktober - De 'andere' marathon - wandelen, hetzelfde traject maar dan langzamer.

Ik ben zeer nieuwsgierig wat dat brengen gaat. Dit heb ik nog nooit gedaan. Weleens in een heel grijs verleden drie dagen gerend, beachrunning heette dat toen. Dat ging van Hoek van Holland naar Den Helder (over het Strand6daagse-traject). Maar de ene dag rennen en de volgende dag hetzelfde stuk wandelen, ik ben benieuwd.

Normaal gesproken begin ik met de training voor de (Rotterdam)marathon zo'n 16 weken van te voren. Echter voor de Kustmarathon is dat wat korter. Omdat ik na de RotterdamMarathon ook nog de RoPaRun doe, vind ik het niet perse nodig om voor deze marathon een volledig trainingsprogramma (die ik meestal zelf verzin, oftewel mijn 'achteraf-schema') af te werken. Ten tweede is mijn doelstelling voor de Kustmarathon iets anders dan de RotterdamMarathon, Zeeland wil ik meer van genieten, dus dat mag wat langzamer. Daarbij zijn de weersomstandigheden en het parcours niet elk jaar gelijk. En die zijn in Zeeland best wel van invloed, tenslotte loopt het een stuk makkelijker als het afgaand water is (zoals de laatste keer, dus dat zal dit jaar wel anders zijn). En ook de wind heeft iets meer impact dan in een stad.

Maar hoe dan ook, ik heb dit weekend een voorzichtige start gemaakt met de training. Gistermiddag 9 km en vanmorgen 12km, dus de kop is eraf.

Kustmarathon

Een poosje terug, om heel precies te zijn: 1 januari 2010 om 10:10 (denk ik) ging de inschrijving voor de Kustmarathon de deur uit. Voor sommige "leuke" dingen moet je er vroeg bij zijn.
Voordeel hiervan is dat je vroeg genoeg weet wanneer je serieus moet gaan trainen. Nadeel is dan wel dat je zover van te voren moeilijk kan inschatten welke andere bezigheden/hindernissen je tegenkomt.
Gelukkig kwamen er geen blessures de boel in de war schoppen, maar wel een paar leuke aktiviteiten die er voor zorgde dat ik ontspannen naar de marathon kon toewerken. Hierdoor heb ik maar één lange duurloop (27 km) kunnen doen, maar die ging dan wel lekker. Precies twee weken voor de marathon nog aan een mini parcoursverkenning gedaan, door samen met "de Canadezen uit Afrika" Rae, Ursula en Louise vanuit Vlissingen over de dammen terug te fietsen naar huis (Rotterdam).
Maar hoe dan ook zaterdag 2 oktober 2010 was het dan zover, mijn eerste Kustmarathon (niet helemaal correct: samen met Louise in 2006 de wandelmarathon gedaan over hetzelfde parcours). Hoe zou het zijn, de weersvoorspellingen waren niet echt gunstig (maar wel normaal voor de tijd van het jaar). Wind uit het zuiden, en een kans op regen. Nu was de wind niet zo hard als verwacht, soms zelfs lekker om een beetje te koelen, want het was iets warmer dan voorspeld.
Dus al met al zaterdag vroeg opgestaan, niet alleen om op tijd te ontbijten, maar ook om te zijn hoe Marianne Vos voor de vierde keer tweede werd op het WK wielrennen. Zo rond kwart voor tien richting Burgh Haamstede, waar het in de buurt van de sporthal behoorlijk druk was. Niet alleen de marathon ging van start (om 12:00 uur), ook mountainbikers waren nog bezig terug te komen vanaf Zoutelande (daar waar wij heen moesten). Gelukkig was het in de sporthal zelf niet zo hectisch. Ruimte genoeg om een plekje te vinden om mezelf in de loopspullen te hijsen. In de tussentijd had Louise de auto ergens geparkeerd en konden we op het gemakje richting de start. Deze was in het centrum van Burgh Haamstede, waar de kerk vol in de Zeeuwse vlaggen gehuld was. Net na het slaan van de kerkklok mochten we vertrekken.
Eerst door het dorp, daarna het bos in en het strand op. Vervolgens over de dammen naar Walcheren. Daar weer het strand op, om halverwege in 1:46:26 door te komen. Net voor Domburg het strand (zeveneneenhalve kilometer) weer af, om door en over de duinen langs de Manteling van Walcheren (of was het toch de Marteling van Walcheren), langs Westkapelle richting de finish in Zoutelande. Net voor de 40 km was het hoogtepunt van de marathon. Ik bedoel: het hoogste punt van de marathon. Dit was wel een dikke 27 meter. Direct daarna mochten we nog een klein stukje strand doen. Toetjes zitten altijd op het eind. Het was maar een kleine kilometer, maar je moet er wel op en af door het rulle zand, en dat waren echt de zwaarste stukken van de marathon, dankzij het laag water was het strand prima te belopen. Eerlijk gezegd vond ik dat wel lekker lopen. Het laatste stukje (800 meter) was, en gezellig druk (veel publiek), en met het eind in zicht, een eitje. Zelfs in de regen, die op dat moment had besloten om ook een klein duitje in het zakje te doen. Maar het laatste stuk was ook makkelijk omdat tussen de toeschouwers Louise met haar broer stonden om mij nog een keertje aan te moedigen (Louise had dit al twee keer onderweg gedaan). Daarna de laatste draai de duinen af en het dorp in, om tussen een haag van toeschouwers over de finish te gaan in een (vind ikzelf) zeer mooie tijd : 3 uur 35 minuten en 52 seconden.
Na de eindstreep nog even een miniduin oversteken, om vervolgens mijn medaille omgehangen te krijgen. Stond net mijn tweede sportdrankje weg te werken, en daar verschenen mijn fans (Louise en Ko) al. Wegens de regen toch maar even snel de tent in gegaan om een beetje bij te komen. Vervolgens daar ook mijn "bewijs" van finishen opgehaald. Een Zeeuws hardloopsingletje met de tekst "Blie da'K er bin", en dat was ik ook, zoals ik meestal wel blij ben als ik een marathon volbracht heb. Hierna volgde nog een pittig stukje wandelen naar de auto, maar dat meer vanwege de regen dan van de zere benen. Want dat viel best mee, zelden zo makkelijk gelopen (wandelen) na afloop.
Mocht bij Ko, die in Vlissingen woont, gebruik maken van zijn douche en heb dat uitgebreid gedaan. Bij het genot van een heerlijke kop thee, gekeken naar de finishbeelden van omroep Zeeland. Niet spectaculair, maar wel leuk om te zien hoe de lopers kwamen binnen druppelen. Zowel letterlijk als figuurlijk, want het heeft geregend tot een half uur voor sluitingstijd (6 uur).
Tenslotte zijn we richting de boulevard van Vlissingen gegaan om in ons "vaste" restaurant Solskin ons gebruikelijke gerecht te eten: Zeeuwse mosselen ! En ook na een marathon smaken ze uitstekend (of juist).
Volgend jaar weer !?!

Via deze link zijn de route e.d. te zien.

Natourcriterium Wateringen

De Tour is voorbij, en de criteriums in volle gang.
Gisteren streek het circus neer in Wateringen. Voordeel van Wateringen is dat het (mooie hollandse gedachte) gratis is. Dus je kunt je nooit bekocht voelen.
De omlijsting in Wateringen is vooral kermis en "koek en zopie". En dan moet "koek en zopie" vertaald worden naar: friet en bier. En dat wordt goed en veel genuttigd (is wellicht goed voor het criterium, want hoogstwaarschijnlijk zijn de eet- en drinktenten de grootste sponsoren).
Maar als je een beetje verder van het kermisplein en start/finishstraat af gaat staan is er volop te genieten van de koers. En ook al heeft het er soms schijn van dat de koers vooraf geregeld is, wordt er echt wel hard gefietst.
Nu hadden wij vooraf het idee dat het criterium wel gewonnen zou worden door Alessandro Petacchi, tenslotte Groene Trui-winnaar. En samen met z'n "knecht" Danilo Hondo niet van Hollandse bodem.
Maar deze vlieger ging dus niet op, de "Hollanders" hielden daar toch een andere gedachte op na. De Hollanders werden vooral vertegenwoordigd door, hoe kan het ook anders, RABO-renners. Maar er waren ook renners van Garmin, Milram, BMC, Slik-Shimano en Vacansoleil. Daarnaast ook nog renners van de Rabo-opleidingsploeg en van Van Vliet EBH Elshof.
Er waren (zover ik weet) 2 renners aan hun laatste seizoen bezig: Servais Knaven en Koos Moerenhout. Nu wilde het toeval dat Koos, ondanks dat die de dag ervoor ziek was, het criterium won. Hij was een paar ronden voor het einde uit het peleton ontsnapt. Nummer 2 werd Martijn Maaskant en Petacchi won de sprint om de derde plaats.
Daarna zijn wij op een gewone stadsfiets weer naar huis gefietst. Toch ook zo'n 20km (enkele reis).

Speciaal voor Koen de Kort, die ik via twitterbericht had beloofd hem te komen toejuichen, het bewijs dat ik hem daar gezien heb.

Tour, Tour, Tour . . . de France

Zo de rust is weer terug in Rotterdam. Het peloton is eergisteren onder grote belangstelling vertrokken richting Frankrijk (via België). Nu was het niet heel de week druk met renners, maar toch nam de Tour voor ons (Louise en ik) de hele afgelopen week in beslag.
Het begon maandag in het Nieuwe Luxor waar de "Muur on Tour" werd opgevoerd. Met een keur aan gasten, te veel om allemaal te noemen. Serieuze momenten werden afgewisseld met komische en muzikale noten. Ook werd het beroemde "petje op, petje af" gespeeld, maar nu met vijftienhonderd wielerfans.
Dinsdag was dan wel een wielerrustdag, maar op sportgebied zorgde het Nederlands voetbalelftal voor een prettige afwisseling.
Woensdagavond ging het wielerfeest weer verder met de TV-opname van "Het Grote Tourspel" (uitzending was donderdagavond). De opnames waren dicht bij ons huis, op zo'n vier kilometer, in de Schiecentrale (voormalige energiecentrale van Rotterdam). Het was mooi en interessant om te zien hoe het resultaat en dag later op TV zou komen, en dat viel niet tegen. Er is maar heel weinig geknipt uit het "origineel", al waren die wel erg leuk om mee te maken (niet om uit te zenden).
Donderdag hebben de "officiële" toertocht van de Grand Depart Rotterdam gefietst. De langste afstand ging door het voor ons, maar vooral voor mij, zeer bekende Hoeksche Waard. Bijkomend voordeel daarvan was dat we een mooie pauzeplek halverwege hadden. In Numansdorp hadden we die "gewoon" bij mijn vader, waar het lekker rustig was. Hij woont ongeveer 500m buiten de route (die je via deze link kan bekijken). Daarna verder buitenom terug via de Heinenoordtunnel naar het Zuiderpark.
's-Avonds nog naar de ploegenpresentatie wezen kijken, die duurde voor het mooie te lang. De ploegen kwamen vanaf het Nieuwe Luxor over de Erasmusbrug naar het Willemsplein (op zich wel mooi), maar pauzes ertussen waren gewoon te lang.
Vrijdag was de trainingsdag op het parcours van de tijdrit. Dat leverde mooie plaatjes op, vooral omdat ik op het Wilhelminaplein (bij het Nieuwe Luxor) tussen de splitsing stond. Dus vanaf Zuid gingen ze de Erasmusbrug op en kwamen via de Willemsbrug weer terug richting "start en finish". Het was toen schitterend weer en gaaf om te zien hoe sommige wielrenners zich heel serieus aan het voorbereiden waren voor de tijdrit, terwijl voor sommige het maar "gewoon" inrijden was. Na de officiële training waren er nog diverse wedstrijden. We hebben nog een stukje van de journalisten gezien. Daar bleef het bij, want 's-middags stond de ook belangrijke voetbalwedstrijd Nederland-Brazilië op het programma (en dat was ook leuk, vooral het resultaat).
Zaterdag was de grote dag. Er stonden twee belangrijke dingen op ons programma. Ten eerste moest en zou Louise een poging doen om haar "grote geheime liefde" te ontmoeten, en dat dat gelukt is kunnen jullie lezen op haar blog "vrouw kijkt tour". Daarna hebben de renners echt aan het werk gezien en ook dat was ondanks de regen een machtig gezicht.
Zondag werd onze tourweek afgesloten met de "showrit" van de renners door de stad. We zijn op twee plekken wezen kijken, bij de "1e start" aan de Westerkade waar ook alle bussen verzameld waren. En later op de Erasmusbrug waar de "officieuze start" was. De menigte vergaapte zich aan al het moois wat daar voorbij kwam en wij ook.
Hiermee werd een mooie drukke tourweek afgesloten. De rest volgen we weer gewoon via de TV.

Druk, druk, druk . . . met leuke dingen !

Afgelopen weekend was druk in de agenda. Gelukkig met bijna allemaal leuke dingen, of zelf gekozen "ontberingen".
Het begon vrijdagavond met een etentje, samen met Louise en Leon en Marianne, bij restaurant Deliclassics in Rotterdam Noord. Het werd een genoegelijke avond, want de kok had een mooi "verrassingsmenu" voor ons gemaakt. Drie maaltijden vegetarisch en een maal met vis. Vooraf hadden we alle vier hetzelfde, een lekkere salade. De toetjes waren ook bijzonder en lekker. Voor een ieder aan te raden.
De zaterdag begon alweer vroeg (07:30), omdat ik me had voorgenomen een heen en weertje te gaan hardlopen in Numansdorp (waar mijn roots liggen). Eerst een lekker bakkie koffie en een ontbijt, tas inpakken met hardloopspullen en "gewone" kleren. Ik wou om kwart over negen op de fiets richting Numansdorp vertrekken, alleen de weergoden vonden dat iets te vroeg. Het goot om die tijd en ik heb geduldig gewacht totdat de bui voorbij was. Net voor half tien op de fiets gestapt en rustig peddelend, met de wind grotendeels in de rug, naar Numansdorp gereden. Rond een uur of elf arriveerde ik in de kantine van voetbalvereniging N.S.V.V., waar ik mijn startnummer moest ophalen (ik had al een voorinschrijving). De weergoden waren redelijk schappelijk voor mij, want tijdens mijn korte verblijf in de kantine regende het weer eens. Na een paar gezellige gesprekken vertrok ik (droog) naar mijn vader, om me daar om te kleden.
Kwart voor twaalf rustig dribbelend naar de start vertrokken, beetje bijpraten met wat "oude" clubgenoten. De wedstrijden werd georganiseerd door A.V. Spirit, waar ik ruim tien jaar getraind had. Om kwart over twaalf viel het startschot en kon de "meute" voor een heen en weertje op draf door de Ambachtsheerlijkheid, waar ik een deel van mijn leven (ongeveer 10 jaar) gewoond heb. Na zo'n drie kwartier kwam ik weer terug, redelijk tevreden over de geleverd prestatie (tenslotte had ik er al 33 km fietsen opzitten).
Na afloop weer snel terug naar mijn vader om daar de wedstrijden van Nederland tegen Japan te bekijken. Vlak voordat de wedstrijd begon kwam ook Louise binnen. Gedrieën hebben "genoten" van de wedstrijd.
Om de dag helemaal compleet vol te maken hadden we daarna nog een barbeque in Klaaswaal bij een neef van mij. Dit is tegelijkertijd een jaarlijkse bijeenkomst van neven en nichten van de familie Vermaas. Helaas werkte het weer niet helemaal mee, maar gelukkig de opgezette party-tenten hielden de boel wel goed droog en een extra trui zorgde voor voldoende warmte. Met een lekker stukje vlees (nep, voor Louise en mij, want vegetarisch), salades en voldoende drankjes werd de inspanning van de dag goed gecompenseerd. Ook konden we gezellig bijkletsen over allerlei leuke (en soms iets minder leuke) dingen die ons het afgelopen jaar gepasseerd waren. Moe en voldaan gingen we rond middernacht naar huis, gelukkig met de (geleende) auto.
Zondag, 's-morgens lekker uitgeslapen, koffie op bed, en een beetje puinruimen tussen het voetbalkijken door, was een stuk rustiger en een mooie afsluiting van het weekend.

Voor de route-speurders via de volgende linkjes zijn ze te bekijken: fietsroute en wedstrijd.

Beesiesboel

Het WK is begonnen !

En dus heeft ook AH als laatste zijn WK-mascotte's op ons losgelaten. Ik heb ergens gelezen dat er dit jaar wel veertien supermarkten zo'n speeltje en/of lokkertje aanbieden. Bij het vorige EK waren er dat nog maar vier. Dus dat AH ooit mee begonnen met de Wuppies, heeft er nu voor gezorgd, dat geen enkele supermarkt het waagt om geen WK-dingentje aan te bieden. Nu heb ik ze "gelukkig" niet allemaal gezien, maar sommige zijn volgens mij wel van bedenkelijk niveau. De WK-handjes die wij bij de (tot nu toe) enige supermarkt in Overschie (BAS) krijgen vind ik niet echt grappig. Maar ja, je moet soms toch echt boodschappen doen en meestal gebeurd dat zo dicht mogelijk bij huis.
Maar dan even terugkomend op de "Beesies". Voor die heb ik dan toch een klein ommetje gemaakt. Want die pluizige beesies zien er wel grappig uit en zijn een logisch vervolg op de Wuppies en de Welpies. Nu hoeven wij er geen bergen van te hebben.
Onze Wuppies en Welpies zijn verdwenen, waarheen weet niemand. Na het WK/EK vertrokken en niet meer teruggekomen. Zo zal het ook met onze Beesies gaan. Nu eten ze geen brood, en in de weg lopen doen ze ook niet.
Maar anders dan de Wuppies en Welpies zijn onze Beesies wel wat aktiever en nieuwgieriger. We hebben ze nog maar net in huis en ze zijn al op verkenning geweest. Daartoe hadden ze wel onze "fietsen" in bruikleen genomen.

Ook zijn ze heel benieuwd naar de verhalen over onze fietstocht door Afrika, ik denk omdat ze er proberen er achter te komen hoe ze naar Zuid-Afrika kunnen vertrekken.
Ik hoop dat ze het geregeld hebben voordat het WK is afgelopen, maar ik heb er een hard hoofd in.

Beestenboel

Het is zomer !

En ondanks dat we geen tuin hebben, alleen een klein erfje waar wat planten in potten staan, is het de laatste tijd een beestenboel. Dat komt vooral omdat de vogeltjes in de buurt pas de laatste weken het in de gaten gekregen hebben dat er bij ons nog wat eten te halen is.
We hadden, net zoals meer mensen dat doen, voor wintervoer gezorgd. Vanaf december hangen er vetbolletjes, een container met gedopte pinda's, een klomp met pinda's in dop en een silootje met zaadjes (voor vogels). We hebben ook wat vogelhuisje her en der opgehangen, maar helaas daar is dit jaar geen gebruik van gemaakt (vorig jaar hadden we een nest met koolmezen). Dus zo langzamerhand dachten we dat al onze voorzorgsmaatregelen om de vogels de winter door te helpen nutteloos waren. Dat is misschien ook wel zo, maar de laatste tijd wordt de voorraad toch leeggegeten. De gepelde pinda's zijn één keer bijgevuld, de silo met zaad al een keer of vijf en ook de vetbollen zijn een lustobject aan het worden.
Nu hebben we rondom ons huis: kauwen, die kwetteren vooral 's-morgens en 's-avonds ofdat de jonkies naar en van school komen. De kauwen zijn volgens ons in elk voer geinteresseerd, als het maar makkelijk bereikbaar is, dus vooral brood. Dan zijn er ook 2 tortels die het gemunt hebben op de zaadjes. Verder zijn er de gebruikelijke mussen die zowel brood als zaadjes niet versmaden. Maar het verrassende (voor mij dan) zijn de koolmezen, die nu pas aan de vetbollen zijn begonnen. En ik maar denken dat die dat vooral in de winter nodig hadden.
Nu ziet zo'n koolmees er op het ogenblik niet uit. Want omdat het van klederdracht aan het wisselen is, is het net alsof z'n kopje wel erg los op z'n romp hang.
Zie hieronder het bewijs.